TOP 10 ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑΣ 2009- Νο 4- ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ: ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ O.S.T. (ALLTOGETHERNOW/ EMI)

Την ομότιτλη ταινία του Παντελή Βούλγαρη, για την οποία δημιουργήθηκε το εξαιρετικό τούτο soundtrack, ούτε την έχω δει, ούτε θα είχε σημασία η όποια γνώμη μου επί της παρούσης. Μένω στο ότι ο Γιάννης Αγγελάκας, ο καλλιτέχνης που έντυσε τα πλάνα της με τις μουσικές και τα τραγούδια του, αντικομφορμιστής όπως πάντα, μάς παρέδωσε μια σειρά οργανικών θεμάτων και μας συνόδευσε στην έξοδο σε κάτι συγκλονιστικά Έρημα βουνά! Ένα προσκλητήριο χαμένων ψυχών και ταυτόχρονα ένα προσκύνημα σε τόπους που η ιστορία πότισε αίμα και μίσος με οδηγούς το Πολυφωνικό Σχήμα Διώνη, παραδοσιακά όργανα, τα έγχορδα του Νίκου Βελιώτη και του Φώτη Σιώτα, τα ηλεκτρονικά του Χρήστου Χαρμπίλα και βέβαια την ιδιαίτερη ποιητική του Αγγελάκα. Την τελική φροντίδα των κομματιών και τα σχέδια στο ένθετο της έκδοσης υπέγραψαν αντίστοιχα ο Coti K. και ο Απόστολος Βέττας.

ETTEN- LUMIERE BROTHER- SIMON BLOOM: ΝΕΟΙ, ΩΡΑΙΟΙ & ΑΓΓΛΟΜΑΘΕΙΣ!

ETTEN
I KNOW YOU' RE BEHIND ME, BUT I' M NOT SCARED
UNDO RECORDS – EMI
Το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο άλμπουμ της Etten (Ελένη Τζαβάρα), πρώην τραγουδίστριας των Film και συνεργάτιδας της Λένας Πλάτωνος, μόλις κυκλοφόρησε και μάλλον θα κάνει αίσθηση, αφού στα έντεκα αγγλόφωνα τραγούδια που υπογράφει η ίδια συνταιριάζονται η ηλεκτρονική μουσική και το rock, μέσα από μια πολύ λεπτή και προσεγμένη ενορχήστρωση, την οποία έφεραν εις πέρας ο Coti K. και σε ορισμένα κομμάτια ο Mikael Delta. Μου προξένησε εντύπωση που η Etten διάλεξε να διασκευάσει και ένα κομμάτι του Roy Harper! Την εποχή της ημιμάθειας, όπου ο μέσος...αγγλόφωνος και ελληνόφωνος τραγουδοποιός διασκευάζει τον Dylan ή το πολύ – πολύ δηλώνει την εκτίμηση του στον Tom Waits, έρχεται η Etten και καταθέτει σύγχρονο φόρο τιμής σε ένα τραγουδοποιό που η συμβολή του στο βρετανικό folk – rock των 60s υπήρξε σημαδιακή! Ας θυμηθούμε χαρακτηριστικά το Hats off (to Roy Harper), τον άλλο φόρο τιμής στον Στραβίνσκι των χίπις από τους Led Zeppelin και τα 1970! Υπάρχουν βέβαια και πολλά ακόμη κομμάτια της Etten, όπου αξίζει να σταθεί κανείς, όπως η μπαλάντα Clockwork skies, το αμιγώς ηλεκτρονικό Make up for robots, το ψυχεδελικό καρδιογράφημα του Sedna και το ατμοσφαιρικά κορυφαίο Snow του τέλους. Όσο για τη φωνή, την αγγλική προφορά και την ερμηνεία της δημιουργού, κινδυνεύουμε να φανούμε γραφικοί με τις τόσες αναφορές στα μεγάλα ονόματα του εξωτερικού, θα είναι όμως παράλειψη αν δεν πούμε πόσο πολύ παραπέμπει στην Kate Bush της χρυσής εποχής! Δίσκος που έγινε ήδη αγαπημένος!
LUMIERE BROTHER
FICTION
ARCHANGEL
Ο πρωτοεμφανιζόμενος Lumiere Brother (ας πούμε εδώ ότι είναι αδερφός της Monika μια και το αναφέρει στο ένθετο και της αφιερώνει το cd) κλείνει έξυπνα το μάτι στους Beach Boys και κυρίως στους Beatles με τα θρυλικά φωνητικά τους, στην αγάπη του για τον κινηματογράφο και τους πιο ατμοσφαιρικούς μουσουργούς του, στη σύγχρονη pop, στις αγάπες που έφυγαν κι αυτές που θα έρθουν, ενίοτε και στον πειραματισμό με την τέχνη του τραγουδιού. Εν προκειμένω, του αγγλόφωνου τραγουδιού, αφού επέλεξε τα αγγλικά για να εκτεθεί δημόσια και να μας παρουσιάσει ουσιαστικά μια σειρά προσωπικών ιστοριών του. Και το έκανε καλά! Πόσω μάλλον όταν το πιάνο γίνεται ο πρωταγωνιστής σ' αυτή τη μεσαίου μήκους νοερή ταινία του, με τον ίδιο στο σενάριο, το τραγούδι, το μπάσο, το ακορντεόν και τα κρουστά και τους Ottomo (ντραμς, φωνητικά), Evaggelia Ksinopoulou – Eleninja (φωνητικά). Ξεχωριστές στιγμές το Kate's summer, το My toys are lost με τη χρήση του παραμυθένιου glockenspiel και τη ρυθμική εναλλαγή του, το άκρως σινεμάτικ Fiction, αλλά και το συντομότατο οργανικό Microsong.
SIMON BLOOM
HOLLOW BUTTERFLY
ARCHANGEL MUSIC
Ακούς το ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ, τρίτο κατά σειρά, με τα ινδικά κρουστά, το φλάουτο και το μεταλλόφωνο και νομίζεις πρόσκαιρα πώς έβγαλαν καινούργια δουλειά οι ψυχεδελοχίπηδες Incredible String Band! Προηγουμένως, αλλά και αργότερα, καθ' όλη τη διάρκεια του cd, η α λα Marc Bolan φωνή του Simon Bloom – κατά κόσμον Συμεών Νικολαΐδη – με τα φωνητικά της Τζένης Καπάνταη, της Μαριέττας Πολίτη και της Δήμητρας Σίδερη, σε παρασέρνουν σε ένα γοητευτικό ταξίδι σε rock, folk και funky μονοπάτια, από τα οποία δύσκολα μετατοπίζεσαι αισθητικά τουλάχιστον! Ακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες, βιολί, μαντολίνο, ακόμη και τζουράς στην υπηρεσία μιας γλυκιάς μελαγχολίας που πηγάζει μέσα από κομμάτια σαν το Morphine blues, το πλέον ρυθμικό Circles ή το Shine της εξόδου! Ή κάποιος μπούχτισε από την κυριαρχία του λεγόμενου έντεχνου και επικροτεί τις δουλειές νέων ανθρώπων που επιχειρούν μια ρήξη με το μουσικό εγχώριο κατεστημένο ή η αγγλόφωνη ελληνική σκηνή έχει πια ορθώσει για τα καλά το ανάστημα της! Και, μάλλον, το δεύτερο συμβαίνει!

TOP 10 ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑΣ 2009- Νο 5- ΣΤΑΘΗΣ ΔΡΟΓΩΣΗΣ: Η ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ (LYRA)

Στο Νο 5 βρίσκεται το τρίτο προσωπικό άλμπουμ του Στάθη Δρογώση, Η αγάπη στο τέλος, τίτλος παιγνιώδης εφόσον αφαιρέθηκε η λέξη νικά από το τέλος της πρότασης. Έντεκα τραγούδια σε μουσική, στίχους και ερμηνεία του τραγουδοποιού που γνωρίσαμε ως μαθητή της σχολής Μανώλη Φάμελλου και που υπήρξε κινητήρια δύναμη του συγκροτήματος Τα Φώτα που σβήνουν. Ο δίσκος αυτός γεφύρωσε το χάσμα μεταξύ των indi αγγλόφωνων και των έντεχνων. Ότι κατάφεραν οι πρώτοι με τη χρήση μιας ξένης γλώσσας, κατάφερε εδώ ο Δρογώσης με τον προσωπικό του ήχο, ο οποίος δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα μεγάλα γκρουπ και τους καλλιτέχνες της brit pop και της σύγχρονης διεθνούς rock σκηνής. Τραγούδια σαν το Μην το πεις πουθενά, που δικαίως αγκαλιάστηκε από τα ραδιόφωνα, το Δε σε ξεχνώ ή το πολιτικοποιημένο Τα μεγάλα στελέχη, αν μη τι άλλο φανέρωσαν πως ο συγκεκριμένος δημιουργός δεν βολεύεται με δυο- τρία ακόρντα της κιθάρας, αλλά ψάχνεται πολύ περισσότερο με την τέχνη του- άλλωστε ο Δρογώσης έχει κάνει σοβαρές μουσικές σπουδές και το κύριο όργανο έκφρασης του είναι το πιάνο. Καθοριστική η συμβολή του συγκροτήματος Δραμαμίνη και του Μύρωνα Στρατή στην ενορχήστρωση όλου του υλικού.

TOP 10 ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑΣ 2009- No 6- T4 TROUBLE AND THE SELF ADMIRATION SOCIETY O.S.T. (POLYTROPON)

Με αφορμή το ντοκιμαντέρ T4 Trouble του Δημήτρη Αθυρίδη, ένας ανενεργός cult θρύλος της εγχώριας rock σκηνής, ο κιθαρίστας Terry Papadinas, ξαναμπήκε στο στούντιο και ηχογράφησε μεταξύ άλλων το The Mexican blanket! Μια country- folk- rock μπαλάντα, από τα πιο συγκινητικά ελληνικά αγγλόφωνα τραγούδια του 2009, που αποτέλεσε το βασικό θέμα της ταινίας του Αθυρίδη. Όλο όμως το soundtrack έχει τη δική του συλλεκτική αξία, αφού περιλαμβάνει ανέκδοτες ηχογραφήσεις του Papadinas από τις συνεργασίες του με συγκροτήματα, όπως η Εταιρεία Καλλιτεχνών του Παύλου Σιδηρόπουλου και οι Bicycle, καινούργιες συνθέσεις του, καθώς και σύντομες ευφυείς παρλάτες από την ηχητική μπάντα του ντοκιμαντέρ. Αν δεν υπήρχε μέσα το The Mexican blanket, πιθανώς να είχαμε απλά ένα soundtrack αρχειακού χαρακτήρα και τίποτα περισσότερο. Επειδή όμως υπάρχει και μάλιστα σε δύο διαφορετικές και εξίσου όμορφες εκτελέσεις, αξίζει να το αναζητήσουν όσοι είναι γενικώς ακροατές της καλής μουσικής και όχι αποκλειστικά συλλέκτες.

ΓΙΑ ΤΟ "SOUL KITCHEN" ΤΟΥ FATIH AKIN!

Η Κουζίνα με ψυχή του Τούρκου Fatih Akin είναι μία κωμωδία- θέαμα για όλη την οικογένεια χωρίς ιδιαίτερες σεναριακές αξιώσεις, αλλά με έξυπνα στοιχεία φάρσας, με έναν πολυπολιτισμικό μουσικό καμβά (εμάς τουλάχιστον μας τίμησε ο σκηνοθέτης εντάσσοντας τη Φραγκοσυριανή του Μάρκου Βαμβακάρη στη βερσιόν του δημιουργού της και των Locomondo, το Σχολείο των Olympians και το Μπλουζ του σαπιοκάραβου του Παύλου Σιδηρόπουλου), με συχνά ευρηματικό πλανάρισμα και με καλές ερμηνείες, αφού όλοι οι ηθοποιοί με επικεφαλής τον Έλληνα Αδάμ Μπουσδούκο ξεφεύγουν από το όριο του κραυγαλέου και υπηρετούν ευσυνείδητα τους ρόλους τους- παρεμπιπτόντως, κάπου πήρε το μάτι μου και τον πάλαι πότε γόη του γερμανικού σινεμά των 70s, Ούντο Κίερ. Η δράση τοποθετείται στο Αμβούργο και στο εστιατόριο Soul Kitchen του Ζήνου Καζαντζάκη (ένας Αδάμ Μπουσδούκος α λα Jim Morrison στο πιο γκαφατζίδικο), όπου μαζί με τους εκάστοτε πελάτες συνυπάρχουν ρέμπελοι ροκάδες μουσικοί, ένας ανεκδιήγητος δαιμόνιος σεφ, μία δυναμική γκαρσόνα, μία νευρωτική εφοριακή υπάλληλος, ένας απατεώνας που θέλει να αγοράσει το κτίριο και να εκμεταλλευθεί το οικόπεδο του, αλλά και ένας παρακμιακός γέρος που ζει σε καρνάγιο εντός του ίδιου κτιρίου. Στο επίκεντρο βρίσκονται βέβαια ο Ζήνος με ένα αφόρητο λουμπάγκο καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο αδερφός του, Ηλίας, που οργανώνει ληστείες στο πιτς- φιτίλι, όποτε δεν κάνει τον dj, και η κοπέλα του Ζήνου, μία ευκατάστατη Γερμανίδα, η οποία κάποια στιγμή φεύγει για την Κίνα. Ήδη ο Akin έβαλε πολλούς χαρακτήρες στην ιστορία του, πετυχαίνοντας όμως να τους δέσει μεταξύ τους και προκαλώντας τα φιλικά συναισθήματα του θεατή ακόμη και για τους πιο αντιπαθείς εξ αυτών, όπως τον οικοπεδοφάγο απατεώνα που τελικά μπαίνει στη φυλακή ή τον στυγνό καπιταλιστή που τρώει ένα...κουμπί κατά λάθος και τα χρήματα του χάνουν ξαφνικά την αξία τους. Μέσα σ' όλα αυτά, ξεχωρίζουν ορισμένες πραγματικά ξεκαρδιστικές σκηνές: οι αμέτρητοι θαμώνες του εστιατορίου που οδηγούνται σε ερωτικό παροξυσμό, αφού τους προσφέρθηκε γλυκό με αφροδισιακό, ο Ζήνος που ακολουθεί τη συμμορία του αδερφού του περπατώντας ως...Φρανκενστάιν από το λουμπάγκο και εκεί που πάλι ο Ζήνος δέχεται την ανορθόδοξη θεραπεία του Τούρκου μασέρ με το όνομα Κεμάλ ο Κοκαλοβγάλτης- η τελευταία ειδικά σκηνή με παρέπεμψε ευθέως στον Θανάση Βέγγο και το αγαπημένο Τύφλα να' χει ο Μάρλον Μπράντο του Ορέστη Λάσκου! Αυτά εν περιλήψει, διότι όπως ήδη είπαμε, η ταινία δεν έχει και πολλά άλλα επίπεδα ανάγνωσης. Την απολαμβάνεις απλά στη μεγάλη οθόνη, όπως θα χαιρόσουν μια οποιαδήποτε κωμωδία στο dvd με φίλους. Α, και κάτι ακόμη: οι Έλληνες παρουσιάζονται ως η ισχύς εν τη ενώσει, σαν τα μέλη μιας Αστόρια της Γερμανίας και με ευδιάκριτο το χριστιανικό τους προφίλ. Για να τους δείχνουν έτσι, τόσο ο Τούρκος Fatih Akin, όσο και ο Έλληνας ηθοποιός, συνσεναριογράφος και φίλος του, Αδάμ Μπουσδούκος, έτσι ακριβώς θα είναι!

ΓΙΑ ΤΗ "ΣΤΡΕΛΛΑ" ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ Χ. ΚΟΥΤΡΑ!

Ο Γιώργος, ετών 48, αποφυλακίζεται ύστερα από 15 χρόνια κάθειρξης για τον φόνο του έφηβου ανιψιού του που τον έπιασε να ασελγεί στον ανήλικο γιο του. Σε ξενοδοχείο της Ομόνοιας γνωρίζει τη Στρέλλα, μια νεαρή τρανσέξουαλ και σύντομα αναπτύσσουν μια ιδιαίτερη ερωτική σχέση. Χωρίς να αναφέρονται στο παρελθόν τους, ο σκληροτράχηλος φυλακόβιος που συστήνεται στη Στρέλλα ως ναυτικός, εγκλιματίζεται σταδιακά στον περιθωριακό μικρόκοσμο της: από το συμπαθητικό διαμέρισμα με τον γκέι χασισοπότη συγκάτοικο της μέχρι τις τραβεστί που υποδύονται τη Μελίνα και λοιπές βαμπ σε μαγαζιά της Συγγρού, αλλά και τη Μαίρη, μιαν άλλη ηλικιωμένη καρκινοπαθή και ετοιμοθάνατη τραβεστί με οξυμένο χιούμορ- κάτι σαν γκουρού της Στρέλλας. Ταυτόχρονα ο Γιώργος αναζητά τον γιο του, Λεωνίδα, τον οποίο έχει να δει από τότε που οδηγήθηκε στη φυλακή. Τα πάντα θα ανατραπούν όταν ο γέρος μπάτσος, υποψήφιος αγοραστής του σπιτιού του στο χωριό, μαρτυρά στον Γιώργο τα κουτσομπολιά για τον χαμένο γιο του που εθεάθη να ψωνίζεται τα βράδια στη Συγγρού. Στην επόμενη συνάντηση Γιώργου- Στρέλλας αποκαλύπτεται η αλήθεια ή για την ακρίβεια η ύβρις που διαπράχθηκε, σύμφωνα και με τη Μαίρη λίγο πριν αυτοκτονήσει με τα τσιρότα μορφίνης για τους αβάσταχτους πόνους της: η Στρέλλα είναι ο Λεωνίδας που παρακολούθησε τον πατέρα του/της κατά την έξοδο του από τη φυλακή και ενώ είχε σκοπό να του φανερώσει όλη την αλήθεια, αφέθηκε σ' αυτό το ανορθόδοξο ερωτικό- αισθηματικό μπλέξιμο μαζί του. Κι ήταν ανάγκη, μωρή, να γαμήσεις τον πατέρα σου; της λέει κάποια στιγμή η Μαίρη με τα άπταιστα καλιαρντά της και η αίθουσα σείεται από το γέλιο, προτού ο Πάνος Κούτρας διανθίσει την ιστορία του με το στοιχείο της αρχαίας τραγωδίας, τόσο εύληπτο όμως, σα να βλέπεις τη λεωφόρο Συγγρού ως Μηκυναϊκά ανάκτορα, τον Οιδίποδα να συναλλάζει περούκες και την Ιοκάστη να μένει εντέλει ατάραχη από την εξέλιξη του δράματος. Θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει άνω ποταμών και κάτω ρυακιών το σενάριο του Κούτρα, αν η ίδια η ζωή πολλές φορές δεν ξεπερνούσε και τον πιο ευφάνταστο σεναριοπλόκο. Σε ολόκληρη Αθήνα, πατέρας που έκανε φυλακή για να τιμωρήσει με αίμα την ενδεχόμενη ομοφυλοφιλία του παιδιού του και να ανακαλύπτει τη δική του ομοφυλοφιλία, συνάπτοντας παθιασμένη ερωτική σχέση με το ίδιο του το παιδί, αν μη τι άλλο είναι αφενός παρατραβηγμένο και αφετέρου βλάσφημο, αντικομφορμιστικό και αντιδραστικό. Αντιδραστικό κυρίως απέναντι σε μια κοινωνία που συνηθίζει να χλευάζει το διαφορετικό, σαν κάτι μαλακισμένα που περιφέρονται με την αμαξάρα του μπαμπά στα στενά της Συγγρού κάθε βράδυ για να σπάσουν πλάκα με τους μεροκαματιάρηδες τραβεστί. Όχι ότι ο σκηνοθέτης άφησε εκτός ένα σχόλιο του για τη σαπίλα της κοινωνικής τάξης των γιάπηδων, όπως λόγου χάριν στη σκηνή με τον πιτσιρικά που καλεί τη Στρέλλα στο πολυτελές διαμέρισμα του, σνιφάρουν τις κόκες τους κι έπειτα της στήνει κώλο κυριολεκτικά. Αντίθετα, η αγάπη του για αυτούς τους διαφορετικούς ανθρώπους ξεπερνάει το απλό σχόλιο και αποφαίνεται η κεντρική ιδέα της ταινίας του, παρουσιάζοντας τους αισιόδοξους μέσα σε όλες τις δυσκολίες τους, πνευματώδεις και συσπειρωμένους. Ο κόσμος των τρανσέξουαλ του Κούτρα είναι πολύ διαφορετικός απ' αυτόν του συναδέλφου του, Γιάννη Διαμαντόπουλου, στο προ ετών Γαλάζιο φόρεμα. Δεν απαρτίζεται από καρικατούρες που φοράνε ζαρτιέρες και φαντεζί περούκες, αλλά από σκαμμένες φελινικές φάτσες- σύμβολα ανθεκτικότητας μέσα στην άκρως ρατσιστική και συντηρητική νεοελληνική κοινωνία. Γιατί είναι αυθεντικοί τρανσέξουαλ, όχι ηθοποιοί που κάθισαν στην καρέκλα του μακιγιάζ και απλώς είδαν καμιά δεκαριά φορές σε dvd Το κλουβί με τις τρελές. Αληθινή τρανσέξουαλ είναι και η πρωταγωνίστρια Μίνα Ορφανού, η Στρέλλα, αξιαγάπητη περσόνα και συγκλονιστική ηθοποιός μέσα στην έκδηλη υποκριτική της αφέλεια. Εξαιρετικός και ο Γιάννης Κοκκιασμένος ως Γιώργος, σε έναν τολμηρό και δύσκολο ρόλο που θα τον ακολουθεί για μια ζωή με τη μορφή εύσημου. Για μένα η Στρέλλα θα έπρεπε να τελείωνε με αυτή την εκπληκτική σκηνή της πεζοπορίας της στο κέντρο της νυχτερινής Αθήνας υπό τους ήχους της άριας της Μαρίας Κάλας. Ενώ δηλαδή είχε προηγηθεί η άλλη σκηνή στη σουίτα του ξενοδοχείου, όπου ο πατέρας της, μετανιωμένος πια και συνειδητοποιημένος, της είχε απλώσει χέρι συμφιλίωσης. Αντ' αυτού, ο Κούτρας επέλεξε να μας χαιρετίσει με ένα χριστουγεννιάτικο χάπι- εντ, το οποίο περιείχε γκέι χαριτωμενιές, σκυλάδικη σάτιρα, ολίγη από αλμοδοβαρικό χιούμορ και κιτς, αλλά και το στοιχείο της παρουσίας ενός μικρού παιδιού ως παράγοντα κοινωνικής σταθεροποίησης και φιλμικού συναισθηματισμού. Δε χρειαζόταν, κατά την ταπεινή μου άποψη, να μάθουμε ότι ο πατέρας τελικά αποδέχτηκε τον γιο ως κόρη του, λύνοντας παράλληλα το προσωπικό σεξουαλικό θέμα του με έναν νεαρό που γνώρισε- αν συγκράτησα καλά- στη φυλακή. Εκτός και αν σκοπός του ήταν να αποφορτίσει το αβάσταχτο μελό της ιστορίας του με το σκεπτικό συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες και, επί του παπλώματος, με μιαν ανορθόδοξη στα όρια του σουρεαλισμού πια οικογένειας. Γιατί όμως; Το κράτησε τόσο καλά και η εξέλιξη της δράσης του δεν περιείχε στην πραγματικότητα ίχνος μελό! Ακόμη και στην πιο δραματική σκηνή της ταινίας, με τον Γιώργο να ξυλοκοπεί τη Στρέλλα, λίγο πριν είχαμε δει την ηρωίδα να κολλάει πάνω της το τσιρότο μορφίνης της φίλης της, ξέροντας πως θα τις φάει και μην αντέχοντας τον ενδεχόμενο σωματικό πόνο. Όπως και να' χει, η Στρέλλα είναι μια πολύ καλή ελληνική ταινία, ικανή να συγκινήσει από κουλτουριάρηδες μέχρι συντηρητικούς μεν, φιλεύσπλαχνους δε, θεατές. Το τελευταίο συστατικό της είναι που την κάνει μία καθ' όλα λαϊκή ταινία, με το βάρος απ' την πλευρά του δημιουργού της να πέφτει περισσότερο στο σενάριο, τους διαλόγους ή τις ερμηνείες και λιγότερο στη σκηνοθετική προσέγγιση και τον τρόπο κινηματογράφησης. Θα έλεγα μάλιστα πως είναι εντυπωσιακό μια τόσο ακαδημαϊκά κατασκευασμένη ταινία να αναδεικνύεται σε μια από τις πιο προοδευτικές, διεθνείς πλέον, παρουσίες του σύγχρονου ελληνικού σινεμά. Απόλυτα λειτουργική έως και αριστουργηματική η μουσική που συνέθεσε ο Μιχάλης Δέλτα!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ 1 ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

Στη σημερινή χριστουγεννιάτικη εκπομπή μου στο Κανάλι 1 του Πειραιά, από τις 17.00 έως τις 18.00 το απόγευμα, θα μπορείτε να ακούσετε επιλογές από τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2009.

Συντονιστείτε στους 90,4 ή στην ηλεκτρονική δ/νση www.kanaliena.gr

Χρόνια Πολλά σε όλους!